Spętanie

Spętanie jest jednym z rytuałów przynależących do magii sprowadzania, a ta z kolei jest dziedziną Szkoły Przywoływania. Uważana jest za najtrudniejszą i najbardziej niebezpieczną dziedzinę magii, która służy do wzywania oraz sprowadzania istot duchowych na plan materialny. Magia tego typu wymaga od stosującej ją jednostki umiejętności (zazwyczaj wrodzonej) kontaktu ze światem niematerialnym, czyli domeną duchów.

Posiadają ją nieliczni, a jeszcze mniejsza z pośród nich grupa używa tej umiejętności, ze względu na ogromne niebezpieczeństwo, jakie może towarzyszyć temu rytuałowi. Zatem użytkownikami zaklęć sprowadzania są zazwyczaj wyspecjalizowani czarnoksiężnicy, magowie cienia, elementaliści i demonolodzy, ale także szamani oraz druidzi. Takie jednostki potrafią spętać duchy i manipulować nimi, poprzez przywiązanie ich do różnych celów.

Spętanie polega na sprowadzeniu i przywiązaniu ducha do konkretnej istoty żywej w celu jej wzmocnienia, które nie ma na nią charakteru negatywnego wpływu- jak to bywa w przypadku opętania.Spętanie ma to do siebie, że określa jedną rzecz/ impuls do której się odwołuje, a nie do całego człowieka. W spętaniu sprawiamy, iż dana osoba reaguje pożądanym według nas zachowaniem, wykonując jakąś czynność. Ta jest jakby wymuszona lub inaczej automatyczna. Osoba nie musi nas kochać czy lubić, żeby to zrobić. Spętanie bardzo często stosuje się po rytuale miłosnym, w opornych przypadkach.

Osobą na, którą zazwyczaj rzuca się spętanie jest nasz obecny partner, z którym zaczyna nam się nie układać lub na ktoś o kim marzymy, a nie zwraca on na nas uwagi. W obu tych przypadkach rytuał będzie pomocy.

Przebieg rytuału:

Aby przywołać demona należy znać najpierw jego imię. Dane istoty z innego wymiaru egzystencji zostają przeniesione do tego w jakim przebywa osoba wzywająca go. Istota ta staje się prawdziwie obecna. Dla ochrony przed jej możliwym szkodliwym działaniem, należy koniecznie rzucić na nią czar „spętania demona”. Wówczas osoba, która przywołała demona ma moc rozkazywania mu. Jednak odbywa się to na zasadzie negocjacji - „coś za coś” (np. demon musi wykonać określone zadanie, a mag poświęca mu wartościowy przedmiot- najczęściej swoją krew). Demon jest zmuszony do wykonania zadania, bo inaczej osoba rzucająca zaklęcie nie uwolni go z kręgu spętania. Zaklęcie spętania obdarza demona jednorazową zdolnością powrotu do własnego wymiaru - wymusza go na niej, po zakończeniu pożądanego zadania czy służby. Zdarza się i tak, że obie jednostki (demon i czarujący) mają podobny cel Np. "Obaj nienawidzimy Plagi, dlaczego nie połączymy naszych sił w zwalczaniu jej?".

Ryzyko występuje tutaj, gdy do współpracy nakłonimy istotę przymusem. Wówczas będzie ona niemal na pewno usiłowała zemścić się w przyszłości. Z kolei dobrowolni sojusznicy-demony, mogą opuścić nasz wymiar w dowolnym momencie. Zatem do zadania czarującego należy uzyskać optymalne porozumienie podczas negocjacji. Rytuał Sprowadzania daje najmniejszą kontrolę nad działaniami wezwanej istoty- co rodzi ogromne ryzyko, jeżeli istocie uda się wyswobodzić ze spętania, lub nadużyć warunków paktu, na jakich przybyła.

Zaklęcia:

Istnieją trzy podstawowe formuły magiczne przynależące do magii Sprowadzania. Są to Planarne Spętanie, Planarny Sojusznik oraz Wrota. Pierwsza z nich wykorzystywana jest głównie do przymuszania istoty do służby, natomiast formuła Planarnego Sojusznika polega na zawarciu z istotami dobrowolnego paktu. Z kolei formuła Wrota może być zastosowana w celu uzyskania od strony istot zarówno dobrowolnej, jak i przymusowej służby. Formuły Planarne Spętanie oraz Wrota są zaklęciami obecnymi przede wszystkim w księgach zaklęć czarnoksiężników, demonologów lub elementalistów. Planarny Sojusznik to formuła przynależąca głównie szamanom, druidom, czasem elementalistów.

 
.